خمس - به معناى معروفش - در اين مورد محل اشكال است . مصرف خمس ( مسأله 1843 ) : خمس را بايد دو قسمت كنند ، يك قسمت آن سهم سادات است وبايد به سيد فقير ، يا سيد يتيم ، يا به سيدي كه در سفر درمانده شده بدهند ، ونصف ديگر آن سهم امام عليه السلام است كه در اين زمان بايد به مجتهد جامع الشرايط بدهند ، يا به مصرفى كه أو اجازه مىدهد برسانند ، واحتياط لازم آنست كه أو مرجع اعلم مطلع بر جهات عامه باشد . ( مسأله 1844 ) : سيد يتيمى كه به أو خمس مىدهند ، بايد فقير باشد ، ولى به سيدي كه در سفر درمانده شده اگر در وطنش فقير هم نباشد ، مىشود خمس داد . ( مسأله 1845 ) : به سيدي كه در سفر درمانده شده اگر سفر أو سفر معصيت باشد ، بنابر احتياط واجب نبايد خمس بدهند . ( مسأله 1846 ) : به سيدي كه عادل نيست ، مىشود خمس داد ولى به سيدي كه دوازده امامي نيست ، نبايد خمس بدهند . ( مسأله 1847 ) : به سيدي كه معصيت كار است ، اگر خمس دادن كمك به معصيت أو باشد نمىشود خمس داد ، وأحوط آنست كه به سيدي كه شراب مىخورد ، يا نماز مىخواند يا آشكارا معصيت مىكند ، اگر چه دادن خمس كمك به معصيت أو نباشد ، خمس ندهد . ( مسأله 1848 ) : اگر كسى بگويد سيدم نمىشود به أو خمس داد ، مگر آن كه دو نفر عادل ، سيد بودن أو را تصديق كنند ، يا در بين مردم بطورى معروف باشد كه انسان يقين يا اطمينان كند كه سيد است .